"Ïk wist door een keuze verloren ieder ander verlokkend bestaan" - J.C. Bloem

Ding 9

Net terug van de Frankfurter Buchmesse waar ik vooral veel, heel veel boeken gezien heb. Logisch als je de hele wereld aan uitgevers bij elkaar hebt. De Buchmesse was een onvergetelijke ervaring en vooral de beurs van VEEL. Enige cijfers:
 172.000 vierkante meter, 6.900 exposanten uit 113 landen, 310.000 titels waarvan 103.000 nieuwe uitgaven, 10.000 journalisten en 300.000 bezoekers: cijfers die doen denken aan de treffers die je krijgt als je een willekeurig zoekwoord in Google intypt. Er was zoveel te zien, dat - zo was mijn ervaring- ik niet meer gericht kijken kon. Het bleef bij een ondergaan van indrukken: al die mensen, al die talen die je hoorde, al die stands met informatie.
Een overkill aan informatie, heel leuk voor één dag, maar onbruikbaar als je iets wilt vinden. Dan moet je gericht op zoek gaan en zelf keuzes maken van wat je wel en wat je niet wilt zien.

En dat is nu precies waar het bij web 2.0-toepassingen ook om draait. De hele wereld als producent: iedereen die wil kan zijn profiel op het net zetten, bestanden delen, berichten twitteren...; lezen en gelezen worden. Zelf keuzes maken, in welke sociale omgeving je je wilt bevinden. Zelf keuzes maken wat je wel en wat je niet wilt zien, wat je wel en wat je niet wilt delen.
Bibliotheken kunnen het web 2.0 inzetten op vele manieren en zorgen dat ze daar zijn waar hun klanten zijn. De kunst is om klanten aan je te binden, juist virtueel en om te zorgen dat ze steeds weer terugkomen omdat dat wat wij als bibliotheek te vertellen hebben en bieden uniek is en van een onmisbare waarde.

Met andere woorden: als wij het web 2.0 alleen gebruiken als medium om 'ook eigentijds' te zijn, schieten we ons doel voorbij. De internetgebruiker -klant in de breedste zijn van het woord- maakt zelf de keuze of wij als bibliotheek passen binnen haar of zijn sociale netwerk. Als we geen toegevoegde waarde bieden, worden we genadeloos afgevoerd.